Is dat niet datgene wat we elke dag wel doen? Ontdekken hoe dingen werken, hoe mensen in elkaar zitten, hoe anderen dingen doen of reageren? Uitvinden hoe je iets aanpakt, hoe je iets gaat maken of wat het beste bij je past? Een mooi gekozen thema in de kleuterklas. Een thema waarbij een tijdmachine/robot het thema opende en veel kinderen meteen enthousiast zijn. In de klas bij Gijs wordt het natuurlijk wat praktischer ingericht. Proefjes doen, robotspelletjes en liedjes, experimenteren in hun eigen laboratorium. Daar hoort ook een uitstapje bij naar de ontdekfabriek in Eindhoven. En dat is nu aan de gang. Drie weken geleden kregen we al een mail van de juf welke ouders willen helpen om te rijden en een groepje te begeleiden. Tijdens het lezen van deze mail kreeg ik al de kriebels, want wat zou ik dat graag willen doen. Maar helaas dat kan niet. Gelukkig is papa op maandag vrij en kan en wil hij ook graag mee. Gijs en papa zijn vanmorgen naar school gereden en zijn nu met hun groepje aan de slag met experimentjes. Hoe leuk om tijdens zo’n thema ook buiten je klas te mogen ontdekken.

Ook ik ben sinds dat zij in de auto wegreden aan het ontdekken en uitvinden dat sommige activiteiten nog steeds heel hard als verlies voelen. Vele tranen hebben er deze ochtend al over mijn wangen gebiggeld. En nu ik bezig ben met deze blog, laten ze weer een rivier op de tafel ontstaan.

Waarom kan ik niet gewoon die mama zijn die ook mee kan doen?

Waarom moet ik nog elke dag mijn beroep als docent missen?

Waarom moest ik bijna 5 jaar geleden getroffen worden in mijn ogen?

Waarom...

Waarom…

Niemand zal ontdekken wat de antwoorden zijn op de vragen, niemand zal een uitvinding doen waardoor alles weer teruggedraaid kan worden.

Inmiddels zijn de uiteinden van mijn vest behoorlijk nat van de tranen. Ik heb ze maar afgedroogd. Vooral met verdriet en soms ook nog steeds boosheid. Al heeft het geen zin om daar in door te gaan. Ik kan niet mee deze ochtend, maar Jos is mee en dat is nu prima. Ik ga weer verder ontdekken en uitvinden hoe ik mezelf weer bij elkaar raap en weer probeer te kijken naar wat ik wel kan!

Volgende week heb ik met de juf afgesproken om in de kring een minilesje te geven over slechtziend of blind zijn, de taststok en voorlezen via de telefoon. Genoeg uitvindingen die bij het thema passen. Voor mij weer een moment om toch weer even les te geven. En ook hiermee kan ik de vragen van de kinderen op het schoolplein beantwoorden. Wie is toch die mama met die stok en waar is die voor?

Deel deze blog met je vrienden!

This article was written by Linda