Barbara: Spinazie

Kinderen met het syndroom van Williams hebben vaak moeite met leren eten en ook komt de spraak pas laat op gang. Zo ook bij Tim. Tim heeft al zijn hele leven logopedie. In het ziekenhuis als baby’tje om de zuigreflex aan te leren, later thuis om fruithapjes en warm eten te leren eten en tegenwoordig op zijn kinderdagverblijf om zijn spraak en woordenschat verder te verbeteren.

Door de jaren heen hebben we veel dingen gedaan om Tim te helpen met praten. Zo maakte ik bijvoorbeeld een fotoalbum met daarin foto’s van zijn speen, drinkbeker, knuffel en familieleden. Door foto’s aan te wijzen kon Tim duidelijk maken wat hij bedoelde. Ook draaiden we al snel de dvd’s van Lotte en Max met daarop kinderliedjes die met gebaren werden ondersteund. De liedjes vond hij leuk, maar de gebaren zeiden hem niet zo veel. Dat kwam pas later.

In 2017 kreeg ik van Tims kinderdagverblijf de uitnodiging deel te nemen aan de cursus Nederlands met gebaren. Tijdens deze cursus zou ik van veel voorkomende woorden als spelen, knutselen en allerlei eet- en drinkwoorden de bijbehorende gebaren leren. Eerst getwijfeld, want Tim was toch niet doof. Al snel werd me duidelijk dat die gebaren hem juist zouden helpen bij de ontwikkeling van taal.
Met vijftien andere ouders nam ik deel aan de cursus en ook de logopediste van Tim sloot aan. Dat was fijn, want zo stemden we samen af welke gebaren we Tim het eerst zowel thuis als op school zouden leren. Sinds die tijd gaat de taalontwikkeling van Tim beter. Hij praat nog steeds geen volzinnen, maar wel korte zinnetjes en zijn woordenschat is groter geworden. Ook zijn taalbegrip is enorm verbeterd. En het is grappig dat Tim ook echt gebaren gebruikt die bij de woorden horen.

Zoals gezegd breidt zijn woordenschat uit. Nieuwe woorden verbazen me dan ook steeds minder. Zo gingen we vorige week boodschappen doen en toen ik Tim vroeg wat hij wilde eten, antwoordde hij meteen: ‘Spinazie’. Een nieuw woord blijft altijd grappig. Nu vond hij spinazie nooit lekker, dus besloot ik iets anders te koken. De volgende dag toen ik ging koken, zei Tim weer dat hij spinazie wilde eten. Dat ging zo een paar dagen door. Uiteindelijk toch spinazie voor hem gekookt, maar toen het eenmaal op zijn bord lag, was zijn eerste reactie: ‘Nee mama, die niet!’
Lekker ventje… Zou het iets ermee te maken hebben dat kinderen met Williams wel woorden oppikken en uitspreken, maar vaak niet weten wat ze betekenen? Ben benieuwd wat zijn volgende woord gaat worden.

Wordt vervolgd!

Deel deze blog met je vrienden!

2 thoughts on “Barbara: Spinazie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *