Barbara: Nog zo’n staaltje…

Allereerst de beste wensen voor 2018! Veel gezondheid, geluk en gezelligheid toegewenst!

In mijn vorige blog gaf ik al aan dat ik niet zeker weet of het eigenwijs zijn van Tim bij het syndroom van Williams hoort of dat het typisch Tim is. Wel weet ik dat het af en toe tot rare dingen leidt.
Zo gingen we in december met ons gezin naar de kerstmarkt in Duitsland. Buggy, boterhammen en bakje eten voor Tim mee. Tim vertikt het namelijk om te lopen als we op pad zijn en zoals al eens eerder verteld, houdt Tim niet van nieuwe dingen eten. Dan maar de oude, vertrouwde prak meenemen en de buggy, zodat wij hem niet steeds hoeven te dragen.
Toen we net een half uurtje op de kerstmarkt waren, vonden wij het tijd om ergens te gaan zitten, zodat Tim zijn boterham zou kunnen eten. Wij een colaatje, sprite en water en Tim boterham met chocomel. Tim bedacht dat hij ook wel cola lustte en dronk zo een half glas van zijn zus leeg. Prikte wel een beetje… Boterhammen met kip gingen er lekker in.
Vervolgens gingen we zelf op de kerstmarkt iets eten. Broodjes bratwurst zijn al jaren favoriet, maar zelf ben ik niet zo’n fan. Ik besloot Reibekuchen te nemen. Best lekker een keer. Dat vond Tim ook. Toen hij de kuchen zag, wilde hij ook proeven. Altijd goed natuurlijk en vervolgens at hij een hele koek op. Tim blijft ons verbazen! Laat hem maar doen, hij geeft het zelf prima aan.

Vandaag ook weer een staaltje eigenwijsheid van Tim. We gingen op pad voor nieuwe schoenen. Alleen het voeten opmeten is al een crime, want Tim vertikt het om op dat apparaat te gaan staan. Uiteindelijk, met vasthouden, toch gelukt en maar goed ook. Hoog tijd voor nieuwe schoenen, want zijn voeten zijn anderhalve maat gegroeid. En dan begint de ellende. Eerst zelf kijken, dan Tim laten kiezen. Maar hij wilde niet en wilde echt alleen zijn oude schoenen aan. Alle schoenen bekeken, maar alles was nee. Schoenen uit de uitverkoop vielen allemaal al af, dus toch maar voor de nieuwe collectie gaan. Een mooi paar gevonden, zwart met blauw net als zijn jas, met een hoge achterkant en echt een stoere jongensschoen. Zowel verkoper als ik dachten dat we nu goed zaten. Tim de nieuwe schoenen aangetrokken en hij hoefde alleen nog maar een stukje te lopen. Pipo Tim liep als een mummie met klompvoeten door de winkel waarbij hij de hele tijd bleef roepen: ‘Die niet (de nieuwe), die wel (de oude)!’  Zucht… Toch maar niet gekocht, want als hij zo al doet in de winkel, wordt het thuis helemaal niets. Morgen gaan we voor een nieuwe ronde en dan nemen we papa ook maar even mee. Misschien dat dat helpt.

En oudejaarsavond was Tim net zo stoer als vele alle andere kinderen. We hadden hem uitgelegd dat er vuurwerk zou komen en dat hij buiten al knallen hoorde. We zouden hem om middernacht wakker maken om samen naar het vuurwerk te gaan kijken. Vond hij een prima idee. Rond een uurtje of negen ging hij naar bed om er binnen een half uur weer uit te zijn. Die knallen waren toch wel erg hard. We besloten een bed op de bank te maken, maar Tim vond dat geen goed plan. Hij hoorde eerder van zijn neef dat die zou opblijven en dat wilde Tim dus ook. Hij heeft oudejaarsavond gespeeld, gedanst, gezongen en had een geweldige tijd. En wij ook! Genieten zo samen. Rond kwart voor twaalf viel Tim letterlijk om en sliep hij alsnog in zijn bedje op de bank 😊. Van het vuurwerk heeft hij helaas niets meegekregen. Maar hoe herkenbaar… Dit deden zijn zussen vroeger ook.

Nu het nieuwe jaar is begonnen ben ik benieuwd wat we dit jaar zullen meemaken. Natuurlijk houd ik jullie hiervan op de hoogte. Tim onderneemt meer en meer. Dat gaat nog wat worden…

Tot snel!

Deel deze blog met je vrienden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *