Barbara: Lekker uitslapen!

Kinderen met het syndroom van Williams hebben vaak de eerste jaren last van slaapproblemen. Dit staat in vrijwel alle informatie op internet te lezen. Wij kunnen hier met Tim over meepraten.

Het begon al in het ziekenhuis in de couveuse. Vanaf dag een na zijn geboorte was Tim iedere avond vanaf 20.30 uur tot zeker 23.00 uur wakker en lag hij echt te krijsen. Kijkend op de camera zagen we dan de verpleegsters druk met hem in de weer en na heel wat sussen sliep hij dan uiteindelijk in om ’s nachts nog zeker een keer of vijf op dezelfde manier wakker te worden.

Toen Tim thuis was, verbeterde dat niet en hebben we van alles en nog wat geprobeerd. Ik herinner me een week vakantie met de familie. We hadden de babyfoon bij ons, maar die gaf alleen maar meer onrust, doordat ik zag dat Tim echt hard in zijn bedje lag te huilen. Het hielp als ik dan bij hem ging zitten. De hele week heb ik dus ’s avonds niet bij mijn familie gezeten, maar naast Tim zijn bed.
Zo ook tijdens de eerste vakantie in Griekenland. Tim kon echt zijn rust niet pakken. Mijn man en ik wisselden elkaar af, zodat we toch met de dochters wat gezelligs konden doen in de avonduren.
Alles hebben we geprobeerd: liedjes zingen, ‘kontje pets’ (zodat Tim een beetje heen en weer werd geschud), laten huilen met de deur dicht, vroeg naar bed, laat naar bed, melatonine om hem te helpen met inslapen… Het was om gek van te worden. Zeker met het uitproberen van de melatonine, want daar werd Tim alleen maar onrustiger van. Twee jaar hebben we lopen soebatten en we gingen soms echt tot op ons tandvlees.

Na twee jaar ging het plots wat beter. We hadden een peuterbed voor Tim gekocht met een dekbedovertrek met auto’s en in dat bed leek hij zich veel prettiger te voelen. Maar ook dat bleek van korte duur. Tim bleef ’s avonds spoken.
Tim ging en gaat relatief laat naar bed. Hij gaat er rond 20.30 uur in en dan slaapt hij meestal binnen een half uur. Tot twee weken geleden. Tim heeft nu een groot bed en de eerste nacht vond hij het helemaal geweldig. Een bed met brandweerauto’s en heerlijk ruim. Wij blij, Tim blij. Dachten we…
De laatste twee weken herhaalt zich de geschiedenis en is Tim tot 23.00 uur ’s avonds aan het spoken. Mmm, zal ooit wel beter worden. Als Tim bij ons in bed ligt, is het geen probleem. Tim slaapt dan super, maar dat is geen optie, want dan slapen we zelf niet door zijn gedraai en gestamp. Het is dus steeds kiezen. Willen we dat Tim slaapt dan moet hij bij ons in bed en willen we zelf slapen, dan gaat hij in zijn eigen bed. Het blijft proberen…

Het late naar bed gaan van Tim heeft ook een voordeel: Tim is ’s ochtends nooit heel vroeg wakker. Als hij naar school gaat, moet ik hem echt wakker maken. In het weekend slaapt hij lekker met ons uit tot een uurtje of negen. Op donderdag zijn Tim en ik altijd samen thuis. Vorige week kondigde hij op woensdagavond aan dat hij de volgende ochtend lekker zou uitslapen. En dat deed hij: tot tien uur! Nu ik dit schrijf is het weer donderdag. Het is 9.00 uur ’s ochtends en ik heb nog niets van Tim gehoord. Ook gisteravond zei hij namelijk weer: ‘Lekker uitslapen!’

Ach, we komen er wel. Ze zeggen immers dat de slaapproblemen zich vooral tijdens de eerste levensjaren voordoen. We gaan het zien en zijn er inmiddels ook wel aan gewend. Het belangrijkste blijft toch om van en met Tim te genieten. Het is een heerlijk ventje dat je echt aan het lachen kan maken. Ook nu weer!

Tot de volgende…

Deel deze blog met je vrienden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *