Barbara: Frietje met zout

Kinderen met het syndroom van Williams zijn lastige eters. Vaak eten ze eenzijdig en iets nieuws proberen kost veel tijd. Bij Tim is dit niet anders. Vanaf dag 1 is hij al een slechte eter. We begonnen na zijn geboorte met prelogopedie om de zuigreflex aan te leren (bij prematuren is die er vaak nog niet) en na een paar weken had hij het door. Daarna ‘gewone’ logopedie om te leren eten. Begin met een cracotte (cracker) waar hij lekker op kan sabbelen… Nee, meneer wil niet. Geef hem gepureerd fruit waarbij je de stukjes steeds minder fijn gaat maken… Ja, helemaal gepureerd wel, maar elk ieniemienie stukje wordt uitgespuugd. Wat later… Kook en prak een aardappel en doe daar gepureerde groenten en vlees bij… Ja, dat eet Tim wel. Maak broodpap… Ja, ook dat eet hij. En dan komt het: dan eet hij ook alleen maar dat gedurende een aantal weken. Met een lach denk ik terug aan onze vakantie in Frankrijk twee jaar geleden. Tim is tweeënhalf, maar we hebben de flessenwarmer bij ons om in de auto zijn broodpap te kunnen maken. Avondeten was die vakantie nog simpel, want Tim lustte wel die maaltijden van Olvarit. Niet met stukjes, maar dan toch…

Toen Tim drie was kwamen we bij de diëtiste terecht. Kinderen met Williams zijn meestal wat lichter en kleiner, maar Tims gewicht bleef te ver achter. We spraken af dat hij uitgedaagd zou worden nieuwe dingen te proberen, maar tegelijkertijd startten we ook met voedingssupplementen. Flesjes drank met chocoladesmaak. Daar weet Tim wel raad mee! Nu ging de druk van het eten er wat af. At hij wat minder dan kreeg hij toch voldoende calorieën binnen. Wat een opluchting!

Zo gingen we afgelopen zomer dan ook vol goede moed naar Griekenland op vakantie. Geen pap, pyjamapap en maaltijden meer in de bagage, maar wel een flinke hoeveelheid flesjes chocomel. Thuis at Tim al aardappels, vlees en groente geprakt. Dat zou wel goed komen op Lesbos, want aardappels hebben ze overal. Positief en met een goed humeur gingen we de eerste avond naar het restaurant. Mooi bordje samengesteld voor Tim, maar helaas Tim at niet. Flesje chocomel erin, niets aan de hand. Dag twee, het ontbijt. Ander brood dan thuis, dus Tim at niet. Zo rommelden we een paar dagen aan en het ging hard met onze flesjes chocomel. Op naar de apotheek en een nieuwe voorraad aangeschaft, maar helaas dit was een iets andere smaak dan hij gewend was. We hebben heel wat geprobeerd en uiteindelijk ging Tim friet eten als hij er zelf telkens wat zout op kon doen. Zo kreeg hij weer wat binnen. Een tijdelijke oplossing, want je kunt niet twee weken op friet leven! Het werd spannend toen Tim op een gegeven moment zijn flesjes begon over te geven. Met tranen in onze ogen bespraken we wat we zouden doen. We hebben zelfs overwogen naar huis te gaan. Tim was bij dit gesprek aanwezig. En wat er toen gebeurde… De volgende dag at hij vier bananen achter elkaar, at een paar koekjes (nooit gedaan) en ’s avonds at hij het bord gyros van zijn zus leeg. Wij vielen letterlijk achterover. We gaan vaker op vakantie. De rest van de week heeft Tim prima gegeten.

En het voordeel nu is dat hij thuis ook echt een knop heeft omgezet. Hij lust nog lang niet alles, maar probeert meer dingen dan ooit! Leve de vakantie!

Tot de volgende…

Groetjes,

Deel deze blog met je vrienden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *