Barbara: Beetje koud…

In de laatste blogs heb ik een paar kenmerken van het syndroom van Williams besproken. Zo heeft Tim moeite met eten, is hij overgevoelig voor geluiden en had hij regelmatig oorontstekingen. Ook is zijn motoriek niet helemaal goed, komt zijn spraak laat op gang en heeft hij hartproblemen. Onderwerpen waar ik het later nog over zal hebben. Maar wat nergens wordt vermeld (of misschien hoort dit wel alleen bij Tim?) is het eigenwijs en koppig zijn. Nee is bij hem echt nee!

Vanaf dat Tim thuis was uit het ziekenhuis ging ik met hem wandelen. Ook in de eerste maanden van 2013 toen er veel sneeuw lag. Ik kleedde Tim warm aan, deed hem in de draagzak onder mijn jas en samen liepen we de bossen door. Of ik legde hem, lekker warm ingepakt, in de kinderwagen. We wandelden heel wat af. Ook toen Tim groter werd gingen we door wind en regen op pad. Je zou verwachten dat hij dus heel wat is gewend en hij vond wandelen ook altijd erg leuk. Totdat hij groter werd en zelf mocht gaan wandelen.

Vorig jaar gingen we met de hele familie op wintersport in Tsjechië. Lekker sleetje rijden en de rest van de familie skiën. Maar meneertje eigenwijs had bedacht dat hij geen muts op wilde en geen handschoenen aan, om nog maar te zwijgen over het aantrekken van sneeuwlaarzen. Nee is echt nee, dus Tim ging zonder sjaal, muts en laarzen mee naar buiten. Je kunt wel raden hoe snel we toen binnen waren. Iedere dag deed hij daarna een beetje water bij de wijn en uiteindelijk, na een week, ging hij als een complete Eskimo mee naar buiten. Dat hadden we ook weer gehad, dachten we. Toch niet zo eigenwijs.

Helaas… Vorige week sneeuwde het hard. We waren een weekendje in de Ardennen en gingen een boswandeling maken. Vol goede moed, na de ervaring van vorig jaar, haalde ik Tims skipak, handschoenen, muts en laarzen tevoorschijn. Maar nee, hij wilde het allemaal echt niet aan. Dus zonder handschoenen, muts etc. ging Tim mee op pad. Het vroor en Tim liep twee meter op zijn gewone schoenen. Geen succes dus. De hele wandeling heeft Tim bij papa in zijn nek gezeten om uiteindelijk volledig blauw en verkleumd thuis te komen. Eigenwijs!! Maar hij leert daar wel van.

Een paar dagen later (de sneeuw was weg) ging ik met Tim op de fiets. Hij vroeg: ‘Mama, beetje koud?’ en toen mijn antwoord ja was, mocht ik wel zijn sjaal om en muts op doen.
Gelukkig maar! Binnenkort vertrekken we namelijk weer naar de sneeuw en dan is de eerste koppige hindernis al genomen. Nu die sneeuwlaarzen nog…

Fijne feestdagen allemaal en tot snel!

xx

Deel deze blog met je vrienden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *