Barbara: Auto, boot en trein

Veel mensen met het syndroom van Williams hebben in het bijzonder problemen met fijne en grove motoriek, met visuele discriminatietaken, met het zich oriënteren in de ruimte, met het inschatten van afstanden, richtingen en diepte. Zelfs sommige eenvoudige zaken als een trap afdalen of het lopen over oneffen oppervlakken als gras of grind vormt een extreme uitdaging. Hoogtevrees en angst voor onstabiele oppervlakken is een vaak voorkomend gegeven. De straat oversteken vormt een bijzonder probleem want zij vinden het bijzonder moeilijk om de snelheid en de afstand van wagens in te schatten.

 Toen Tim tweeënhalf was, kwamen we voor de eerste keer bij de oogarts terecht. Het was een van de punten die op ons aftekenlijstje stonden om te laten onderzoeken. Tim kon op dat moment nog niet praten en was panisch, omdat de arts een witte jas droeg. De arts wilde een druppelonderzoek doen, maar dat leek me geen goed idee. Tim kon immers nog niets benoemen. We spraken af dat we terug zouden komen als Tim de basiswoorden als auto, huis en trein kon zeggen.

In de tussentijd merkten we wel dat Tim last heeft met het nemen van afstapjes en het afdalen van de trap. De fysiotherapeut gaf ook aan dat Tim misschien niet alles goed kan zien en moeite heeft met het inschatten van hoogten en diepten. Dit hoort dus ook bij het syndroom van Williams. In december gaf ik dit aan bij de kinderarts waar we waren en hij maakte direct een afspraak voor Tim bij zijn eigen orthoptist. Die afspraak was vandaag, maandag 5 februari.
Tim vanochtend uitgelegd wat we gingen doen en hij liep stoer mee naar binnen. Het onderzoek begon met een controle of Tim diepte kan zien. Op een kaart met allemaal puntjes moest hij een ster aanwijzen. Aansluitend ook een auto. Dat ging goed en het eerste punt werd afgevinkt: Tim ziet diepte.
Het tweede onderzoek bestond uit het bekijken van een aantal kaarten. In het wit stonden op een grijze achtergrond allerlei afbeeldingen van een auto, boot en trein. Deze afbeeldingen werden steeds moeilijker te zien, maar Tim zei netjes wat hij zag. Zo trots! Hij benoemde dit keer echt een auto, eend en huis. Ook dat onderzoek ging dus prima. Het derde onderzoek was het druppelonderzoek. Drie kwartier wachten en vervolgens werden zijn ogen gecontroleerd. Een klein beetje plus, maar dat hebben vrijwel alle kinderen. Kortom, ogen zijn prima in orde! Het inschatten van diepte is gewoon lastig voor mensen met het syndroom van Williams. Wat ben ik trots op Tim. Hij vond het superspannend, maar toen we naar buiten liepen zei hij stoer: ‘Mama, ogen klaar. Tim niet eng.’ Wat een stappen maakt mijn kleine, stoere man. Ook het onderdeel ogen mag van de lijst worden afgestreept. Zijn ogen zijn goed.

Het gaat dus gewoon heel goed met Tim. Allerlei kenmerken die bij Williams horen, zijn op hem niet van toepassing. Het enige wat spannend blijft, is de echo van zijn hart. Toch gaat ook dat beter en beter. We hoeven pas in november terug. Nu dus tijd om te genieten en Tim flink vooruit te zien gaan. Hij praat, lacht en zingt volop. Het gaat goed met Tim!

Op naar de vakantie…

Deel deze blog met je vrienden!

4 thoughts on “Barbara: Auto, boot en trein

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *